Hiçlik Makamına Ram Olmak
İnsan, varlık denizinde bir damla, sonsuzluk karşısında ise yalnızca bir nefes kadar kısadır. Ne var ki, nefs her zaman kendini büyük görmek, varlığını hissettirmek, bir iz bırakmak ve hükmetmek ister. Oysa hakikat, insanın hiçliğinde gizlidir. Çünkü insan, kendini ne kadar öne çıkarırsa, hakikatten o kadar uzaklaşır.
Hiçlik makamı, varlığın yükünden sıyrılmak, nefsin perdelerinden arınmak ve “ben” duvarlarını yıkmaktır. “Ben” kayboldukça, “O” tecelli eder. Bu makam, insanın kendi isteklerinden, arzularından ve hatta varlık iddiasından vazgeçerek, tam bir teslimiyetle Rabb’ine yönelmesiyle mümkündür. Kendi nefsini terbiye eden kişi, ilâhî iradenin içinde eriyerek hakiki özgürlüğe kavuşur.
Hiçlik makamına ulaşmanın yolu, kalbi dünyadan arındırmak, nefsin tuzaklarını tanıyıp onlardan yüz çevirmek ve ilâhî akışa kendini bırakmaktır. Mevlânâ’nın şu sözleri, bu makamın özünü ne güzel anlatır:
“Ben benlikten geçtim, O’nunla doluyum artık.”
Rızâ-yı ilâhîye ram olmak, insanın kendi iradesini bırakıp Allah’ın iradesinde yok olmasıdır. Ancak bu, edilgen bir boyun eğiş değil, bilinçli bir fark ediştir. Çünkü insan, kendi acziyetini idrak ettiğinde, sonsuz kudretin sahibi olan Allah’a tam bir güvenle bağlanır. Bu bağ, ona en büyük huzuru ve teslimiyeti getirir.
Ey gönül, bırak kendini ilâhî akışa… Kendi planlarından, hesaplarından ve beklentilerinden sıyrıl. Hiç ol ki, O’nda var olasın. Çünkü ancak hiç olan, O’nun varlığıyla baki kalır.











