Tuhaf bir memleket olduk…
Bilgiyi küçümseyen, sloganı fikir zanneden, magazin cümleleriyle siyaset yapan kitleler; yıllarca “sakin güç”, “Gandhi Kemal”, “dürüst lider” diyerek omuzlarında taşıdıkları adama bugün dönüp “hain” diye bağırıyor.
Dün alkışladıklarını bugün linç ediyorlar…
Ama dönüp kendilerine şu soruyu asla sormuyorlar:
“Acaba biz mi yanlış insanları putlaştırıyoruz?”
Çünkü bu ülkede bazı insanlar lider seçmiyor…
Kendilerine duygusal bağımlılık kuracak yeni bir figür arıyor.
Dün Kemal’i göğe çıkardılar.
Bugün Özgür’ü “umut” diye pazarlıyorlar.
Dün Ekrem’i “Türkiye’nin kurtuluşu” diye anlatıyorlardı.
Yarın başka birisini çıkarıp aynı tiyatroyu yeniden sahneleyecekler.
Sorun kişiler değil…
Sorun; sorgulamayan, araştırmayan, ezber sloganlarla yaşayan siyasi taraftarlık kültürü.
Bakın…
Ben yıllardır aynı şeyi söylüyorum:
Bir siyasi hareket; eleştiriye tahammül etmiyorsa, kendisini sürekli kutsallaştırıyorsa, her başarısızlığın suçlusunu dışarıda arıyorsa zaten çürümeye başlamıştır.
Bugün CHP içinde yaşanan tam olarak budur.
Düne kadar Kemal Kılıçdaroğlu’nu “Türkiye’nin en dürüst adamı” ilan edenler, şimdi onu Erdoğan’ın adamı olmakla suçluyor.
Peki değişen ne?
Kemal mi değişti?
Yoksa çıkar dengeleri mi bozuldu?
Asıl mesele budur.
Bu ülkede insanlar kendi yanlışlarını kabul etmek yerine sürekli yeni bir günah keçisi arıyor.
Bir gün Baykal suçlu oluyor…
Sonra Kemal…
Ardından Ekrem…
Şimdi Özgür…
Ama aynaya bakıp “Biz nerede hata yaptık?” diyen yok.
İşin daha vahim tarafı ise şu:
Tarihi sloganlarla öğrenenler, tarihi gerçeklerle yüzleşemiyor.
Kimin kimi tasfiye ettiğini…
Kimin hangi dönemde hangi siyasi dönüşümü yaptığını…
Kimin hangi kırılmanın önünü açtığını anlatıyorsunuz, yine anlamıyorlar.
Çünkü mesele bilgi eksikliği değil artık…
Mesele, insanların duymak istemediği gerçeğe kulaklarını kapatmasıdır.
Ve açık konuşayım…
Türkiye’nin artık bağıra çağıra kavga eden değil;
dürüst muhalefet yapabilen,
devlete güven veren,
iktidara gerçek alternatif olabilen bir siyasi yapıya ihtiyacı var.
Çünkü güçlü iktidar kadar güçlü muhalefet de devletin sigortasıdır.
Ama mevcut tabloya bakınca insanlar siyaset değil, adeta dizi takip ediyor.
Bugün alkışladığını yarın satıyor…
Dün “liderim” dediğine bugün küfrediyor…
Sonra dönüp ülkedeki siyasi çürümeden şikâyet ediyorlar.
Kusura bakmayın…
Siyaseti sloganla, fanatiklikle ve algıyla yönetmeye kalkarsanız; sonunda herkes birbirini “hain” ilan eder.
Ben fikrimi söyledim.
İsteyen kızar, isteyen düşünür.
Ama görünen tablo şudur:
Türkiye’de bazı insanlar hâlâ lider seçmiyor…
Kendilerine yeni bir tapınma alanı arıyor.
— Hakan Akgün
