İKİ KÖR KEDİ, BİR KENTİN KÖR VİCDANI…
Bazen bir haber yaparsınız…
Aslında haber değildir.
Bir şehrin vicdanını ölçersiniz.
Geçtiğimiz günlerde iki yavru kediyi haber yaptım.
Birinin iki gözü kör…
Diğerinin ise tek gözü görmüyor.
Onların tek suçu engelli doğmuş olmalarıydı.
Haberi paylaştım.
Bekledim…
Belki bir dernek arar…
Belki “Biz sahiplenelim.” diyen olur…
Belki yıllardır hayvan sevgisi üzerine konuşanlardan biri çıkar…
Olmadı.
Telefonum sadece bir kurum tarafından çaldı hemde haberin hemen akabinde .
Karadeniz Ereğli Belediyesi…
Bu noktada bir hakkı teslim etmek zorundayım.
Karadeniz Ereğli Belediye Başkanımız Halil Posbıyık’a, Belediye Başkan Yardımcımız Atilla Bey‘e, Veteriner Hekimimiz Çağrı Bey’e ve belediyemizin veterinerlik hizmetlerinde görev yapan tüm güzel yürekli kardeşlerime yürekten teşekkür ediyorum.
Çünkü onlar sadece aramakla kalmadılar.
İlgilendiler…
Çözüm üretmeye çalıştılar…
O iki çaresiz canın yalnız olmadığını hissettirdiler.
İnsanlık işte tam da budur.
Ancak bunun dışında…
Ne hayvan hakları adına konuşanlardan bir ses çıktı…
Ne de kendisini hayvan dostu olarak tanıtan birçok kişi ve oluşumdan…
O gün çok acı bir gerçeği gördüm.
Meğer bazı insanların hayvan sevgisi de seçiciymiş.
Fotoğrafta güzel duran…
Cins olan…
Sağlıklı olan…
İlgi çeken hayvanlar için mücadele etmek kolaymış.
Peki ya engelli doğanlar?
Ya kör olanlar?
Ya kimsenin dönüp bakmadıkları?
Onlar yaşamayı hak etmiyor mu?
Daha önce de “Bu kedilere bir aile olur musunuz?” diye çağrıda bulunmuştum.
Bir yuva istemiştim.
Bir kap mama…
Bir kap su…
Biraz merhamet…
Meğer en zor bulunan şey merhametmiş.
Bugün kimse merak etmesin.
O iki yavru kediye ömürleri boyunca ben bakacağım.
Onları aç bırakmayacağım.
Sokakta kaderlerine terk etmeyeceğim.
Çünkü insan olmak bazen konuşmak değil…
Sorumluluk almaktır.
Ama bu şehirde o kedileri gören…
Haberi okuyan…
Bir mesaj bile atmayan…
Hiçbir şey olmamış gibi hayatına devam eden herkes şunu bilsin:
Ben sizi yargılamıyorum.
Ben sadece sizi Allah’a şikâyet ediyorum.
Çünkü dilsiz kulların da sahibi Allah’tır.
Onlar konuşamaz.
Haklarını arayamaz.
Ama onları görmezden gelenleri gören bir Allah vardır.
Belki bugün kimsenin vicdanı sızlamaz.
Belki yarın bu yazı unutulur.
Ama merhametsizlik unutulmaz.
Bir toplumun büyüklüğü; en güçlüsüne gösterdiği ilgiyle değil, en çaresizine uzattığı elle ölçülür.
Ve bugün…
O iki kör yavru kedi değil…
Asıl kör olan…
