Erdoğan’sız Türkiye, Kime Ne Anlatıyor?
AK Parti, iktidarda çeyrek asrı devirdi. 25 yıl!
Bu sürece iki pencereden bakmak şart:
Bir yanda devleti yöneten Erdoğan, diğer yanda iktidarın gölgesinde büyüyen siyasi kadrolar ve aileler…
Bakın, bu artık sadece bir parti değil; milyonlarca insanın “hayat hikâyesine” karışmış bir yapı. Siyaset, iş, ihale, tayin, makam, statü… Hepsi iç içe geçmiş durumda.
Yani Erdoğan yalnızca bir lider değil, birçok aile için “hayat standardının” ta kendisi oldu.
İşte bu yüzden Erdoğan’sız Türkiye, yalnızca muhalifleri değil, en çok da kendi kitlesini düşündürüyor.
Özellikle şu soruyu artık yüksek sesle sormak gerekiyor:
Bu 25 yılda, AK Parti’yi omuzlayan mavi yakalılar nerede? Beyaz yakalılar nerede? Kim ne kazandı, kim yerinde saydı?
Benim gözlemim net:
CB Erdoğan, artık siyaseti değil, devleti yönetiyor. Erken seçim çağrılarına da bu yüzden kulak tıkıyor. Çünkü o, 2028’e kadar “devlet ayarlarını” tamamlamak istiyor.
Ama herkesin gözden kaçırdığı iki büyük başlık var:
1. AK Parti teşkilatının iç yorgunluğu.
2. Muhalefet seçmeninde biriken öfke.
Bu iki başlık Erdoğan’ın masasında. Ama sesini çıkarmıyor.
Çünkü biliyor ki;
Birinci başlık açılırsa, 25 yıllık yol arkadaşlarının “aile sicilleri” dökülür,
İkinci başlık ise zaten “iktidar değiştirecek” bir öfke boyutunda değil.
Ama asıl mesele şu:
Bu ülkede öfke, sandığa gitmezse yer değiştirir!
Bugün sessiz kalan sosyoloji, yarın bir anda yer değiştirdiğinde iş işten geçebilir.
Özetle; CB Erdoğan, 2028’e kadar kendi yolunu çizmiş olabilir.
Ama toplumda yavaş yavaş kaynayan “sessiz dip dalga”, ne mavi yakalıyı ne beyaz yakalıyı umursamadan tüm oy hesaplarını bozabilir.
Benim kanaatim: Erdoğan’sız Türkiye, eninde sonunda konuşulacak.
Asıl önemli soru şu: O gün, kim nerede duracak?










