YEREL BASIN, GÜÇ VE RAHATSIZLIK
Yerel basın küçük görünür.
Ama bazı çevrelerde büyük bir huzursuzluk yaratır.
Çünkü yerel basın, unutmamayı meslek edinir.
Ulusalda bir gün konuşulanlar, yerelde yıllarca hatırlanır.
Kim kiminle yan yana durur,
hangi kapılar daha sık çalınır,
hangi ilişkiler görünmez ama belirleyicidir…
Bunlar bir iddia değil,
yerel hayatın herkesçe bilinen sosyolojisidir.
Bazı yapılar vardır;
temsiliyet iddiasıyla yola çıkar,
ama zamanla kendi çevresini büyütür,
kendi düzenini korur,
kendi konforunu savunur.
Bu bir suçlama değildir.
Bu, yerel hafızanın gözlemidir.
Yerel basın işte tam bu noktada rahatsızlık verir.
Çünkü hatırlatır.
Çünkü sorar.
Çünkü “normalleştirilen” ilişkileri sorgular.
Ve sorgulanan her düzen,
kendini tehdit altında hisseder.
Bu yüzden önce itibarsızlaştırma gelir.
Olmazsa susturma girişimleri.
En sonunda da hukuki yollar devreye sokulur.
Hukuk, elbette herkes için bir haktır.
Ancak eleştiriyi susturma aracı hâline geldiğinde,
mesele artık bir yazıdan ibaret olmaktan çıkar.
Yerel basın susmaz.
Sadece kelimelerini daha dikkatli seçer.
Cümlelerini tartar.
Noktasını özellikle koyar.
Çünkü bilir:
Bazen bir isim yazmak gerekmez.
Bazen bir yer belirtmek şart değildir.
Bazen herkes neyin kastedildiğini zaten bilir.
Ve tarih şunu defalarca göstermiştir:
Güç, eleştiriden korkmaya başladığında;
asıl zayıflık o zaman başlar…
