“24 yıldır Erdoğan’a oy verdim ama artık buramıza kadar geldi” diyenleri görüyorum…
Baştan Söyleyeyim ;
Ben 15 Temmuz’da inandım, güvendim ve ona oy verdim 24 seneden beri değil!!!
Kızgın olabilirler, kırgın olabilirler, ekonomik sıkıntıdan bunalmış olabilirler… Buna sözüm yok. Çünkü bu ülkede yaşayan herkes aynı ateşin içinden geçiyor.
Ama ben bugün hâlâ meseleye sadece cebimden, market rafından, döviz ekranından bakmıyorum. Çünkü bu memlelenin meselesi sadece ekonomi değildir. Bu ülkenin meselesi aynı zamanda bekamızdır, duruşudur, bağımsızlığıdır, devlet aklıdır.
Ben terazinin diğer kefesine de bakıyorum.
Karşı tarafta ne görüyorum?
Bir araya gelmek dışında ortak hiçbir hedefi olmayan bir yapı…
Birinin “özgürlük” dediğine öteki “ihanet” diyor.
Birinin milliyetçilik dediğine diğeri faşizm diyor.
Kimi Batı’nın gözüne girmek için kırk takla atıyor, kimi Kandil’in ağzına bakıyor, kimi FETÖ’nün yıllarca servis ettiği söylemleri bugün hâlâ utanmadan tekrar ediyor.
Ve bunların tek ortak noktası Erdoğan nefreti…
Peki sonrası?
Ortaya koydukları bir vizyon var mı?
Türkiye’yi hangi hedefe taşıyacaklar?
Savunma sanayiinde ne yapacaklar?
Enerjide ne yapacaklar?
Terörle mücadelede ne yapacaklar?
Yok… Çünkü dertleri inşa etmek değil; yıkmak.
Bakın…
Bugün dünyanın birçok yerinde Müslüman halklar hâlâ Türkiye’ye umut gözüyle bakıyorsa, bunun bir sebebi var.
Gazze’de, Kudüs’te, Arakan’da, Pakistan’da Erdoğan’ın adı sıradan bir siyasi lider gibi anılmıyor. İnsanlar onu, ümmet adına ses çıkarabilen ender liderlerden biri olarak görüyor.
Eksik yok mu? Var.
Yanlış yapan yok mu? Var.
İsraf eden de var, makamı çıkar kapısı gören de var.
Ama bütün bunlara rağmen devletin savunma sanayiinde geldiği nokta ortada. Dün bize İHA verilmezken bugün dünya bizim SİHA’larımızı konuşuyor. Dün ambargolarla hizaya çekilmeye çalışılan Türkiye bugün kendi savaş gemisini, kendi füzesini, kendi uçağını üretmeye çalışıyor.
Şimdi ben bütün bunları görüp de sadece öfkeyle hareket edemem.
Çünkü mesele bir seçim meselesinden çıktı artık.
Mesele; Türkiye’nin hangi eksende yürüyeceği meselesi hâline geldi.
O yüzden biri çıkıp bana sadece bağırarak, sadece nefret kusarak, sadece Erdoğan düşmanlığı yaparak alternatif olduğunu anlatamaz.
Karşıma adam gibi kadro koyacak.
Devlet vizyonu koyacak.
Milli duruş koyacak.
Dik omurga koyacak.
İşte o zaman konuşulur.
Ama kusura bakmayın…
Ben bu ülkeyi Batı’dan aferin almak uğruna kendi devletine düşman olanlara, terör örgütleriyle aynı cümlede yürüyenlere, Türkiye’nin kazanımlarını küçümseyenlere teslim edecek kadar hafızasını kaybetmiş biri değilim.
Bugün hâlâ bu ülkenin tam bağımsızlık yürüyüşünde Erdoğan’ın önemli bir figür olduğunu düşünüyorum.
Eleştiri yapılır ama devlet düşmanlarının diliyle değil.
Muhalefet olunur ama ülkeye operasyon çekenlerin ağzıyla değil.
Çünkü mesele şahıs değil artık…
Mesele Türkiye meselesidir.
