BİR BİLENDEN…

Ereğli’nin çocukları neden yok?

Karadeniz Ereğli’de yeni sezon öncesi futbol gündeminin merkezinde kadro yapılanması ve şampiyonluk hedefi var. Ancak bu tablo, şehirde başka bir soruyu da beraberinde getiriyor:

“Bu fırsat yılında Ereğli’nin çocukları nerede?”

Ereğli Belediyespor’un dış transferlerle güçlendirilen kadrosu elbette teknik heyetin tercihidir. Şampiyonluk hedefleyen bir takımın ihtiyaç duyduğu oyuncuları transfer etmesi son derece doğal. Fakat yıllardır bu ilçenin sahalarında yetişen, Ereğli formasını taşıyan ve farklı takımlarda kendisini kanıtlayan futbolcuların ne ölçüde değerlendirildiği de konuşulmayı hak ediyor.

Bu noktada öne çıkan isimlerden biri Kaan Yıldırım.

Kaan Yıldırım neden düşünülmedi?

Ereğli’nin yetiştirdiği ve geçmişte Ereğli Belediyespor’un başarılarına katkı sağlayan Kaan Yıldırım’ın yeni sezon kadro planlamasında yer almaması, kamuoyunda soru işaretlerine neden oldu.

Üstelik Kaan Yıldırım’ı geçmişten tanıyan isimlerden biri, Ereğli Belediyespor Teknik Direktörü Nevzat Türkoğlu. Oyuncunun özelliklerini ve futbol anlayışını bilen bir teknik adamın bu yönde karar vermesi elbette sportif gerekçelere dayanabilir. Sistem tercihi, kadro dengesi, mevki ihtiyacı ya da sezon hedefleri bu kararın nedenleri arasında olabilir.

Ancak kamuoyunun bilmek istediği de tam olarak bu:

Kaan Yıldırım neden bu sezon Ereğli Belediyespor kadrosunda düşünülmedi?

Bu sorunun açık bir yanıtı, tartışmayı büyütmekten çok kararın anlaşılmasını sağlar.

Mesele yalnızca Kaan Yıldırım değil

Konuyu tek bir futbolcu üzerinden değerlendirmek eksik kalır. Ereğli’nin yetiştirdiği Berkan Bektaş Tarık Aslan, Beytullah Berk ,Yasin Koç, Kaan Aktay, Kaan Yaman ve Tarık Akcan gibi isimler de bu tartışmanın içinde yer alıyor.

Kimi farklı liglerde, kimi farklı şehirlerde forma giyiyor. Her birinin kariyeri ve sportif koşulları farklı olabilir. Ancak ortak noktaları, Ereğli’nin futbol kültüründen yetişmiş olmaları.

Bu nedenle asıl soru şu:

Ereğli’nin çocuklarına ne kadar fırsat tanınıyor?

Yıllardır altyapıdan, gençlerden ve yerel değerlerden söz ediliyor. Fakat bu söylemin kadro planlamasına ne ölçüde yansıdığı da önem taşıyor. Çünkü bir kulübün yerel oyuncu politikası yalnızca sözlerle değil, uygulamayla ortaya çıkar.

Dışarıdan 25 futbolcu, içeride kaç Ereğlili?

Ereğli Belediyespor’un çok sayıda dış transfer yapması, sportif hedefler doğrultusunda alınmış bir karar olabilir. Buna kimsenin itirazı yok. Ancak dışarıdan 25 futbolcu transfer edilirken, Ereğli’nin yetiştirdiği kaç oyuncunun aynı ciddiyetle değerlendirildiği sorusu hâlâ ortada duruyor.

Bu, transferlere karşı çıkmak anlamına gelmez. Mesele, kulübün şampiyonluk hedefiyle şehrin kendi çocuklarına sahip çıkma sorumluluğu arasında nasıl bir denge kurduğudur.

Çünkü Ereğli Belediyespor yalnızca maç kazanmak için değil, bu şehirle birlikte var olmak için de vardır.

Halkın sorusu basit

Ereğli Belediyespor halkın takımıysa, halkın kulüple ilgili soru sorması da son derece doğaldır.

Vatandaşın merak ettiği şey aslında çok açık:

“Destek verdiğim takımda Ereğli’nin çocuklarına ne kadar yer var?”

Elbette her futbolcunun kadroya alınması mümkün değildir. Teknik heyetin tercihleri, oyuncuların performansı ve takımın ihtiyaçları belirleyicidir. Ancak yerel futbolcuların gelişimini destekleyen, onları izleyen ve gerektiğinde yeniden kazanan bir sistem kurulması, kulübün şehirle bağını güçlendirir.

Bir şehir kendi yetiştirdiği futbolcuyu tribünde görmek ister. O futbolcunun başarısıyla gurur duyar. Bu bağın korunması, en az sportif başarı kadar değerlidir.

Nevzat Türkoğlu’na bir soru

Bu çerçevede Teknik Direktör Nevzat Türkoğlu’na yöneltilen soru da oldukça net:

Kaan Yıldırım’ı geçmişten tanıyan bir teknik adam olarak, oyuncunun bu sezon kadroda değerlendirilmemesinin sportif gerekçesi nedir?

Futbolda tercih kaçınılmazdır. Bir teknik direktör bir oyuncuyu sistemine uygun görmeyebilir, başka bir futbolcuyu tercih edebilir veya farklı bir kadro planlaması yapabilir. Bunlar oyunun doğasında vardır.

Ancak kamuoyu gerekçeyi merak ediyorsa, yapılacak açıklama kulübe duyulan güveni artırır.

Kimse suçlanmıyor, soru soruluyor

Bu yazı ne yönetimi ne teknik heyeti ne de herhangi bir futbolcuyu suçlamak amacı taşıyor.

Sadece şu soruların yanıtını arıyor:

Kaan Yıldırım neden düşünülmedi yada geçen sene play off a çıkan ve oynayan Ereğli’li oyuncular ?

Ereğli’nin diğer futbolcuları kadro planlamasında hangi ölçüde değerlendirildi?

Dış transferlerde uygulanan kriterler, Ereğli’nin çocukları için de geçerli oldu mu?

Ve en önemlisi:

“Ereğli’nin çocukları” söylemi, takımın gerçek kadro yapılanmasına ne kadar yansıyor?

Bu soruların yanıtı, kulübün gelecekte nasıl bir kimlik oluşturmak istediğini de gösterecektir.

Ereğli Belediyespor için bu sezon bir fırsat yılı olabilir. Ancak fırsat yalnızca şampiyonlukla sınırlı değil. Aynı zamanda kulübün şehirle bağını güçlendirmesi, yerel futbolcularını takip etmesi ve kendi değerlerine sahip çıkması için de bir fırsat.

Dışarıdan futbolcu transfer etmek mümkündür. Fakat kendi şehrinin çocuğunu kazanmak, uzun vadeli bir kulüp kültürü ve samimi bir planlama gerektirir.

Çünkü o futbolcu yalnızca forma giymez;

Ereğli’nin formasını giyer.

Bu nedenle sorulması gereken soru hâlâ aynı:

“Ereğli’nin çocukları neden yok?”

Bir Bilenden söylemesi…

Bir takımın büyüklüğü yalnızca transfer ettiği futbolcuların kariyeriyle değil, kendi şehrinin çocuklarına sunduğu fırsatlarla da ölçülür.

Kamptan gelen olumlu izlenimler

Bu arada kamptaki hazırlık maçlarını takip eden, spordan anlayan ve geçmişte sporun içinde yer almış yakın dostlarımla yaptığım istişareleri başka bir zaman daha ayrıntılı anlatacağım.

Ancak şimdiden şu bilgiyi paylaşmak isterim:

Yeni oluşturulan takımı oldukça beğenmişler.

Hazırlık maçlarında takımın genel görüntüsünün, oyuncu kalitesinin ve sahadaki mücadelenin olumlu izlenim bıraktığını ifade ediyorlar. Bu da Ereğli Belediyespor’un yeni sezon öncesinde sportif anlamda umut veren bir kadro oluşturduğunu gösteriyor.

Dolayısıyla burada yapılan değerlendirme, takımın başarısına ya da yeni transferlerin kalitesine karşı bir eleştiri değildir. Tam tersine, güçlü ve iddialı bir takım kurulurken Ereğli’nin kendi çocuklarının da bu yapının içinde ne ölçüde yer bulduğuna dair samimi bir sorgulamadır.