Turuncu Duman: Felaket mi, Müdahale mi?

KÖŞE YAZISI
Turuncu Duman: Felaket mi, Müdahale mi?

Geçtiğimiz günlerde Ereğli semalarında yükselen turuncu duman, sadece gökyüzünü değil, halkın yüreğini de kapladı. Kiminin içi daraldı, kimisi sosyal medyada panikledi. Görüntüler birkaç dakika içinde elden ele dolaştı, telefonlara düştü, kafalarda sorular uçuşmaya başladı: “Ne oluyor bu şehirde?”

Bir taraf “çevre felaketi” dedi, öbür taraf ne “mecburi” ne de “teknik müdahale” açıklaması yaptı.

Peki gerçekten ne oldu?

ERDEMİR’in 2. Yüksek Fırını’nda bakım duruşu yapıldı ve yeni yapılan fırının devreye alınmasında yaşanan teknik bir arıza sonrası, basınç düşürmek amacıyla oksijenli bir müdahale yapıldı.

İçeride donmakta olan malzemeyi oksijenle açarken ki yapılacak başka bir çare yok oluşan duman herkesi korkuttu .

Bu duman ne ilkti ne de son olacak. Bu şehirde doğan herkesin bilmesi gereken bir bilgidir aslında bu.

Çıkan turuncu duman da bu işlemin sonucuymuş. Yani ne yangın, ne patlama, ne de kontrolsüz bir sızıntı var. Bu, işin teknik açıklaması.

Ama mesele bu kadar basit değil.

Halkın bilgilendirilmesi gecikince, dedikodu gerçeğin önüne geçti. Oysa zamanında, net ve açık bir açıklama yapılsaydı, bugün bu kadar gergin bir ortam oluşmazdı. Çünkü kriz dediğiniz şey, bazen olayın kendisinden değil, olay hakkında konuşulmamasından doğar.

Şimdi bazı çevre gönüllüleri suç duyurusuna hazırlanıyor. 30 Mayıs’ta savcılığa gidip “Bu duman doğaya ve insana zarar veriyor” diyeceklermiş.

Haklı olabilirler. Ama sormadan da geçemiyorum:

Bu fabrika altmış yıldır burada.

Daha önce çok daha kirli çalıştığı zamanlar oldu.

O zaman bu sesler neredeydi?

Bir dönem çevre hava kalite ölçüm ve izleme cihazları yerinden söküldü sözde bakım için di ama yerine takılmadı.

Ne belediye konuştu hesap sordu ne çevreciler, ne de sosyal medya bugün olduğu gibi ayaktaydı.

Sadece AKGÜN HABER bu konuyu gündeme getirmişti. Herkes sus pus olmuştu.

Şimdi ne değişti?

Bakın dostlar, fabrika modernleşti, yeni yatırımlar yapıldı, çevreci sistemler kuruldu. Hâl böyleyken çevreci tepkilerin artması ister istemez düşündürüyor. Çünkü üretim durursa, bu iş sadece çevreyle ilgili olmaz. İşçiyle, aileyle, Ereğli’nin bütünüyle ilgili olur.

2002’yi hatırlayın. Üretim durmuş, maaşlar ödenememiş, iddialara göre vakıf yardımlarıyla işçiye maaş verilmişti. MASAK devreye girmiş, büyük bir kriz yaşanmıştı. O günleri unutmadık.

Bugün içeride çalışan yüzlerce işçi, ekmeğinin peşinde. Fırınlar durursa, sadece duman değil, umut da tükenir.

Ben bu fabrikada çalıştım. Sonra sendikanın talimatıyla, işverenin sessizliğiyle işten çıkarıldım. Ama ERDEMİR’e kin beslemedim. Aksine hâlâ bu ülkenin en büyük sanayi yatırımlarından biri olduğuna inanıyorum.

Ama millî servet dediğimiz şeye yalnızca sahip çıkmak yetmez. Onu doğru anlatmak, doğru eleştirmek, doğru savunmak gerekir. Ne gözümüzü kapatalım ne de her şeyi yıkalım.

Son sözüm şudur:

O turuncu duman belki bir arızanın, belki bir müdahalenin işaretidir. Ama bunu öğrenmenin yolu ne panik, ne bağırmak, ne de yargısız infaz yapmaktır.

Bilgi ister. Sağduyu ister. Ve şeffaflık ister.

Unutmayalım: ERDEMİR susarsa, sadece bacalar değil, evlerin ocağı da susar.

Bu şehri ayakta tutan sadece çelik değil, birliktir. O yüzden gelin, eleştiriyorsak da sahip çıkalım. Dumanla değil, akılla konuşalım.