Kimin Günahı, Kimin Sevabı?

Bazı gerçekler vardır ki, ne kadar üzeri örtülmeye çalışılsa da, zamanı geldiğinde gün gibi ortaya çıkar.

Bugün Türkiye’de siyaset konuşulurken, göz ardı edilen büyük bir çelişki var: İktidara göre değişen “ayıp”lar ve “sevap”lar…

Bakın EYT meselesi…

Bir zamanlar bu ülkede, “Ne olursa olsun, seçim için EYT’yi çıkaracağım” diyen bir muhalefet lideri vardı: Kemal Kılıçdaroğlu.

EYT, o dönemde iktidarın ekonomik dengeleri bozacağı gerekçesiyle karşı çıktığı bir düzenlemeydi. Uzmanlar, ekonominin altını oyan, bütçeye bomba gibi düşecek bir karar olduğunda hemfikirdi.

Ama ne oldu?

Muhalefet, EYT’yi öyle bir siyasi silaha çevirdi ki, iktidar köşeye sıkıştı.

Toplumun gözünde baskı büyüdü, meydanlarda EYT sloganları yükseldi.

İktidar da bu dayatmaya daha fazla direnemedi ve EYT’yi hayata geçirdi.

Şimdi ise enteresan bir tabloyla karşı karşıyayız.

EYT’yi çıkarmak zorunda kalan iktidar, “ekonomiyi batırdı” diye suçlanırken; bu sürecin fitilini ateşleyen muhalefet, adeta “masum” gösteriliyor.

Sahi, EYT’yi gerçekten kim çıkardı?

Elini mecburen taşın altına koyan mı, yoksa bu meseleyi seçim malzemesi yapan mı?

Bugün konuşulan tek mesele EYT değil elbette…

Bir de terör meselesi var.

Şimdi bazıları çıkıp diyor ki: “Devlet terörle masaya oturamaz!”

Oysa dünya siyaset tarihi bunun örnekleriyle dolu. Devletler bazen savaş bitirmek, bazen barış getirmek için masaya oturur.

Mesele masanın varlığı değil, orada ne konuşulduğu ve neyin hedeflendiğidir.

Ancak bizim memlekette başka bir garabet yaşanıyor.

Devlet, terör örgütünü silah bırakmaya zorladığında “hain” damgası yiyor;

Ama aynı terör örgütünün siyasi uzantılarıyla ittifak yapanlar, yan yana yürüyenler, belediyelerde kol kola girenler “barış güvercini” ilan ediliyor.

Ne garip değil mi?

PKK’nın silah bırakması kötü mü? Elbette hayır.

Peki, PKK’nın siyasi uzantılarıyla ittifak yapanlar melek mi oluyor?

Bugün bazı siyasetçiler, DEM Parti’yle açık açık ittifak yapıyor. Aynı mitinglerde, aynı sandıkta omuz omuza duruyorlar. Üstelik ortada ne bir silah bırakma masası var ne de barış görüşmesi…

Buradaki asıl soru şu:

Devlet, silah bıraktırmaya çalışınca mı suçlu olur,

Yoksa terörün gölgesinde siyaset yapanlar mı?

Bu ülkede yıllardır şu hikaye değişmez:

Kim iktidarda ise onun attığı adım “günah” sayılır,

Aynı şeyi muhalefet yaparsa “erdem” olur.

Ama vicdanı olan herkes şu soruyu kendine sormalı:

Kimin derdi gerçekten memleket, kimin derdi koltuk?

EYT meselesi, terör meselesi, ittifaklar… Hepsinde aynı oyun sahnede.

Birileri her taşın altına elini sokarken linç ediliyor;

Birileri ise her fırsatı oya çevirdiği halde “temiz” kalıyor.

Oysa unutulmamalı:

Siyasette asıl önemli olan, kim ne dedi değil,

Ne zaman, neden ve kimin için dediği…

Bugün hâlâ aynı soruyu soruyorum:

EYT’yi çıkaran kim?

Terörle masaya oturan kim?